HjemGrupperSnakMereZeitgeist
Søg På Websted
På dette site bruger vi cookies til at levere vores ydelser, forbedre performance, til analyseformål, og (hvis brugeren ikke er logget ind) til reklamer. Ved at bruge LibraryThing anerkender du at have læst og forstået vores vilkår og betingelser inklusive vores politik for håndtering af brugeroplysninger. Din brug af dette site og dets ydelser er underlagt disse vilkår og betingelser.
Hide this

Resultater fra Google Bøger

Klik på en miniature for at gå til Google Books

Indlæser...

This Blinding Absence of Light

af Tahar Ben Jelloun

Andre forfattere: Se andre forfattere sektionen.

MedlemmerAnmeldelserPopularitetGennemsnitlig vurderingOmtaler
4661740,982 (4.16)101
An immediate and critically acclaimed bestseller in France and winner of the 2004 International IMPAC Dublin Literary Award, This Blinding Absence of Light is the latest work by Tahar Ben Jelloun, the first North African winner of the Prix Goncourt and winner of the 1994 Prix Mahgreb. Ben Jelloun crafts a horrific real-life narrative into fiction to tell the appalling story of the desert concentration camps in which King Hassan II of Morocco held his political enemies under the most harrowing conditions. Not until September 1991, under international pressure, was Hassan's regime forced to open these desert hellholes. A handful of survivors--living cadavers who had shrunk by over a foot in height--emerged from the six-by-three-foot cells in which they had been held underground for decades. Working closely with one of the survivors, Ben Jelloun eschewed the traditional novel format and wrote a book in the simplest of language, reaching always for the most basic of words, the most correct descriptions. The result is a shocking novel that explores both the limitlessness of inhumanity and the impossible endurance of the human will.… (mere)
Indlæser...

Bliv medlem af LibraryThing for at finde ud af, om du vil kunne lide denne bog.

Der er ingen diskussionstråde på Snak om denne bog.

» Se også 101 omtaler

Engelsk (15)  Hollandsk (1)  Tysk (1)  Alle sprog (17)
Viser 1-5 af 17 (næste | vis alle)
In der Folge des gescheiterteten Putsches von Skhirat gegen König Hassan II. im Jahr 1971 wird im marokkanischen Tazmamart ein Gefangenenlager geschaffen. 58 Offiziere werden in teilweise unterirdischen Zellen, welche nicht einmal mannshoch sind, bei mangelhafter Verpflegung und fehlender ärztlicher Versorgung in unmenschlichsten Bedingungen über 20 Jahre lang gefangen gehalten. Tahat Ben Jelloun schildert aus der Perspektive eines Gefangenen das jahrzehntelange Dahinsiechen und Sterben im Verlies von Tazmamart und gibt damit den Opfern dieser grausamen Bestrafung und der himmelschreienden Menschenrechtsverletzungen Sprache und Gesicht.

Tahar Ben Jelloun hat ein enorm wichtiges Buch zur marokkanischen Vergangenheitsbewältigung geschaffen, welches den Leser von der ersten Minute an fesselt und bedrückt. Beeindruckend sind die Schilderungen des menschlichen Leidens aber auch der Gegenstrategien mit denen die Inhaftierten auf psychischer Ebene dem Elend zu entkommen versuchen. Taher Ben Jelloun zeigt den Wert des Lebens selbst am dunklesten Ort der Erde und lässt den Leser nicht nur am Leid sondern auch am erlebten kleinen Glück der Häftlinge in Form von Gesprächen oder Vogelgezwitscher teilhaben. ( )
  schmechi | Dec 2, 2020 |
A dark history told through the creative eyes of the author, in the guise of one of a group of prisoners who spent over 18 years in complete darkness in Morocco. There are moments of sheer beauty throughout this book, only occasionally marred by the dissolution of disbelief when, for example, a guard's face is described, wrenching the reader away from the impenetrable darkness of the author's world. A great book nonetheless. ( )
  ephemeral_future | Aug 20, 2020 |
"Most of those who died did not die of hunger but of hatred. Feeling hatred diminishes you. It eats at you from within and attacks the immune system. When you have hatred inside you, it always crushes you in the end."

This book is based on the testimony of Aziz Binebine, a young officer cadet, who in 1971 took part in the coup to overthrow King Hassan II of Morocco at his 42nd birthday celebration at his Skhirat palace. The plot failed, the king survived but almost 100 guests died. Despite claiming, like most of the coup participants, to have had no prior knowledge of the plot or having fired no shots Aziz Binebine was sentenced to 20 years in the hellhole prison at Tazmamart with 57 other men.

At Tazmamart the cells were 10ft long and 5ft wide, with ceilings so low the prisoners were unable to stand upright and worse of all were underground so in constant darkness. Each tomb had an air vent, a tiny hole in the floor that served as the lavatory and were crawling with scorpions the men could hear but not see. There was no medical attention, no exercise, and no light. The only time they were allowed out was to bury one of their fellow in-mates.

It took thirteen years before the outside world learnt that Tazmamart existed and another five years before it was shut down by which time there were only 28 survivors.

Despite it's grim background this can by no means be seen as outwardly political neither is it autobiographical although it is told in the first person. Rather it speaks of man's ability to adapt and will to survive. Rather coincidentally I re-watched the movie "Lucy" last night. In that film Morgan Freeman's character talks of human brains desire to propagate if conditions are favourable or to seek immortality if they are not.

To survive and to stay sane, each in-mate takes on a certain role. One becomes a talking clock, another recites passages from the Qur'an, whilst another invents a card game with imaginary cards. The narrator,Salim, becomes the groups storyteller, recounting stories from books that he's read or films that he's seen. He is not religious when he arrives in Tazmamart but to escape the torments of his body he must take on a certain religious mysticism, lose all memories of hate in his past,and seek out the hidden depths of his mind. Horrible deaths alternate with inspired collective efforts to stay alive.

Through Salim the reader realises that ideas can never be imprisoned, they are free to travel everywhere and anywhere, that the human spirit can adapt to almost any circumstances, that it is hatred not love that holds us back. Despite the grim background I found this an up-lifting tale, a shaft of light in a world of darkness, I really enjoyed the author's writing style and as such I would highly recommend it. ( )
  PilgrimJess | Mar 17, 2019 |
This book was a hard, hard , hard read. Based upon true events, it is the story of an inmate of the Tazmamart Prison. Aziz was a soldier who took part in a failed assassination attempt on King Hassan II of Morocco. Hassan ordered his political enemies to be held in an underground desert concentration camp where they were kept in 6 x 3' cells devoid of light or proper ventilation. Aziz and twenty-one other prisoners locked away without proper food or sanitary conditions. Many men went insane or died from uncontrolled illnesses and starvation. After nearly two decades in captivity, only four survived their experience. Because Ben Jelloun takes Aziz's experiences and fictionalizes it with a first person narrative the story becomes even more intimate and heartbreaking. ( )
  SeriousGrace | Dec 30, 2018 |
De Marokkaanse geschiedenis ... ik kan niet zeggen dat ik er echt in thuis ben. Of dat ze mij buitengewoon interesseert. Maar dit boek van Tahar Ben Jelloun heb ik toch wel gekocht op basis van de geschiedkundige informatie op de flap. Die informatie verwees naar de in 1971 ondernomen poging tot staatsgreep tegen de dictator monarch Hassan II en de gevolgen daarvan voor de lagere officieren en kadetten die er aan deelnamen. Van één van die lagere officieren brengt dit boek, zonder hem bij naam te noemen, het verhaal. Een uniek verhaal omdat elk van de lagere officieren en kadetten op zijn manier de jaren na de staatsgreep doorkwam, of niét doorkwam, maar ook een gedeeld verhaal omdat die jaren zich voor allen gedurende bijna twee decennia afspeelden in dezelfde gevangenis, zijnde de gevangenis van Tazmamart.

Hoewel de “criminelen” – kan je mensen die allicht in vele gevallen slecht of niet geïnformeerd deelnamen aan een door hun hogere officieren georganiseerde coup d’état tegen een dictator (wat dan ook de plannen van die hogere officieren achteraf waren) werkelijk als “criminelen” bestempelen of zijn het, zoals de eerste persoon in het verhaal claimt, politieke gevangenen (zie bijvoorbeeld ook de strijd van de gevangenen van de H-Blocks in Ierland om erkenning te krijgen als politieke gevangenen) ? – aanvankelijk veroordeeld werden tot opsluiting gedurende een aantal jaren in een “normale” gevangenis, werden ze daar na een tweetal jaren bij Nacht und Nebel afgevoerd en opgesloten in een officieel niet bestaande gevangenis.

Pas bij de uiteindelijke vrijlating van de overlevenden (slechts 35 van de 65, waarvan 58 betrokken bij de staatsgreep van 1971, gevangenen zagen de wereld buiten Tazmamart terug), aan het einde van de années de plomb – de als lood wegende dictatuur van Hassan II -, erkende het Marokkaanse regime het bestaan van die gevangenis, ná ze vernietigd te hebben (en met het dreigement aan de voormalige gevangenen dat ze er nooit mochten over spreken, want dat ze anders terug gingen). Al waren geruchten over het bestaan van die gevangenis in de voorgaande jaren wél gebruikt als onderdeel van de geestelijke terreur die het sinds meer dan 300 jaar in het land aan de macht zijnde (en nog steeds aan de macht zijnde) koningshuis over de onderdanen uitoefende.

Binnen de muren van de gevangenis bestond de terreur voornamelijk uit ... een verblindende afwezigheid van licht (de gevangenen kregen nooit licht te zien, tenzij bij de begrafenis van een van hun mede-gevangenen). De gevangenen zaten opgesloten in cellen waarin ze niet konden recht staan; moesten het behalve met de kleren waarin ze gevangen genomen waren – zomerkleren, want het was zomer toen ze gearresteerd werden – doen met een tweetal dunne dekens, ook tijdens de ijskoude winters in het Atlasgebergte (Tazmamart ligt in de buurt van Rich); en kregen alleen hard gebakken brood te eten. Wie dood ging, ging dood, ook al waren de signalen duidelijk. Niemand kreeg wat voor medische verzorging dan ook. Zelfs een begrafenis volgens de religieuze gewoonten werd hun in de meeste gevallen niet gegund. En vooral: niémand ter wereld wist waar ze waren en of ze nog leefden en zelf werden ze heel duidelijk gemaakt dat daar ook nooit verandering in zou komen.

Dat laatste, het doordringen van het besef daarvan, en daarmee omgaan, vormt de kern van dit verhaal. De hoofdpersoon doet dat door alles in te zetten op het redden van zijn geest, iets wat hij denkt te kunnen doen door te vergeten wie hij was voor hij de gevangenis binnen kwam, door alle hoop op te geven, door hoop als concept te vergeten. Hij slaagt daar, nauwelijks, in, en is bij de weinige personen van zijn celblok (waar het regime zwaarder is dan in het andere celblok) die na achttien lange jaren weer vrij komen.

Het boek eindigt met die vrijlating, met de medische onverklaarbaarheid van zijn overleven (veel meer dan dat is het ook niet), met het onbegrip van familie en kennissen. Een zeer ontroerend hoofdstuk is dat. Maar de andere hoofdstukken, alles tussen zijn arrestatie en die vrijlating, zijn zeker niet minder aangrijpend. Mij deden ze denken aan bepaalde stukken van Un uomo (Een man) van Oriana Fallaci, waarin ze verhaalt over het leven van de Griekse dichter en strijder tegen het regime van de kolonels, Alexander Panagoulis. Al was Panagoulis een totaal andere man en overleefde hij zijn jaren van marteling en gevangenis op een andere manier, beide verhalen gaan over mensen die alleen maar overleefden door hun eigen unieke karakter.

Hoe dan ook: dit Een verblindende afwezigheid van licht is méér dan de moeite van het lezen waard voor wie in staat is, of zichzelf daartoe enigszins in staat acht, zich te verplaatsen in de geest van een man in wiens positie we met ons allen nooit zouden willen staan en – hopen we dan toch – ook nooit zullen staan. En het is, al probeert het dat niet te zijn (denk ik) ook een schitterende aanklacht tegen de oneindige wreedheden die mensen elkaar kunnen aandoen om, bijvoorbeeld, niks meer dan de idee dat iemand in staat is zich niet neer te leggen bij de eeuwigheid die een of andere regime zou beschoren zijn.

PS: dat niet iedereen zich bij de algemeenheid van die aanklacht kan neerleggen, blijkt uit het relaas van Aziz Binebine - de man op wiens jaren in Tazmamart dit boek zou gebaseerd zijn - aan Trouw. Voor hem is het boek van Tahar Ben Jelloun niet voldoende gericht tegen het regime van Hassan II. ( )
  Bjorn_Roose | Jul 26, 2018 |
Viser 1-5 af 17 (næste | vis alle)
ingen anmeldelser | tilføj en anmeldelse

» Tilføj andre forfattere (1 mulig)

Forfatter navnRolleHvilken slags forfatterVærk?Status
Tahar Ben Jellounprimær forfatteralle udgaverberegnet
Coverdale, LindaOversættermedforfatternogle udgaverbekræftet
Kayser, ChristianeOversættermedforfatternogle udgaverbekræftet
Melaouah, YasminaOversættermedforfatternogle udgaverbekræftet
Noordman, MariaOversættermedforfatternogle udgaverbekræftet
Du bliver nødt til at logge ind for at redigere data i Almen Viden.
For mere hjælp se Almen Viden hjælpesiden.
Kanonisk titel
Oplysninger fra den engelske Almen Viden Redigér teksten, så den bliver dansk.
Originaltitel
Alternative titler
Oprindelig udgivelsesdato
Personer/Figurer
Vigtige steder
Oplysninger fra den engelske Almen Viden Redigér teksten, så den bliver dansk.
Vigtige begivenheder
Beslægtede film
Priser og hædersbevisninger
Oplysninger fra den engelske Almen Viden Redigér teksten, så den bliver dansk.
Indskrift
Tilegnelse
Første ord
Information fra den hollandske Almen Viden. Redigér teksten, så den bliver dansk.
Ik heb lang gezocht naar de zwarte steen die de ziel zuivert van de dood.
Citater
Sidste ord
Oplysning om flertydighed
Forlagets redaktører
Bagsidecitater
Originalsprog
Oplysninger fra den engelske Almen Viden Redigér teksten, så den bliver dansk.
Canonical DDC/MDS
Canonical LCC

Henvisninger til dette værk andre steder.

Wikipedia på engelsk (3)

An immediate and critically acclaimed bestseller in France and winner of the 2004 International IMPAC Dublin Literary Award, This Blinding Absence of Light is the latest work by Tahar Ben Jelloun, the first North African winner of the Prix Goncourt and winner of the 1994 Prix Mahgreb. Ben Jelloun crafts a horrific real-life narrative into fiction to tell the appalling story of the desert concentration camps in which King Hassan II of Morocco held his political enemies under the most harrowing conditions. Not until September 1991, under international pressure, was Hassan's regime forced to open these desert hellholes. A handful of survivors--living cadavers who had shrunk by over a foot in height--emerged from the six-by-three-foot cells in which they had been held underground for decades. Working closely with one of the survivors, Ben Jelloun eschewed the traditional novel format and wrote a book in the simplest of language, reaching always for the most basic of words, the most correct descriptions. The result is a shocking novel that explores both the limitlessness of inhumanity and the impossible endurance of the human will.

No library descriptions found.

Beskrivelse af bogen
Haiku-resume

Populære omslag

Quick Links

Vurdering

Gennemsnit: (4.16)
0.5
1
1.5
2 1
2.5
3 12
3.5 6
4 36
4.5 15
5 25

Er det dig?

Bliv LibraryThing-forfatter.

 

Om | Kontakt | LibraryThing.com | Brugerbetingelser/Håndtering af brugeroplysninger | Hjælp/FAQs | Blog | Butik | APIs | TinyCat | Efterladte biblioteker | Tidlige Anmeldere | Almen Viden | 162,234,995 bøger! | Topbjælke: Altid synlig